Helaas kon ik geen drie dagen erbij zijn, maar de keus was heel snel gemaakt: ik ben naar 'We have seen a revolution' geweest, een theaterstuk speciaal gemaakt voor Human Rights Watch en World Press Photo.
Dit stuk vertelt de beleving van twee revoluties in het Midden-Oosten (in Egypte en Libië) door twee unieke vrouwen: Hanan Salah en Eman Helal.
Het begin van het stuk heeft me niet gelijk overtuigd. De twee actrices, Nazmiye Oral en Jacobien Elffers, lazen hun teksten voor; daar moest ik wel aan wennen.
Daarbij lijken de actrices niet op de vrouwen die ze spelen. Wel apart wanneer Nazmije Oral vertelt over haar geel haar terwijl zij prachtig, dik donker haar heeft. Ook apart om Jacobien te horen zeggen dat ze niet getrouwd is en gesluierd is buiten huis, terwijl het publiek haar blond haar en zwangere buik kan zien.
Maar deze actrices zijn goed en ze hebben mij toch weten te overtuigen. De tekst en de verhalen hebben mij diep geraakt.
Het mooiste is dat het theaterstuk is gevolgd door een gesprek met Hanan Salah en Eman Helal, de twee vrouwen wiens verhalen waren verteld. Nu begrijp ik de keus voor deze twee actrices veel beter. De personages kloppen gewoon.
Het zijn twee fascinerende en inspirerende vrouwen. Ze zijn het bewijs van de grote en belangrijke rol die vrouwen spelen in het Midden-Oosten, maar ze zijn tegelijkertijd ook getuigen van hun problemen en gevechten.
Eman werkt als fotograaf voor World Press Photo. Ze werkt momenteel op een fotoreportage over seksuele misbruik bij Egyptische vrouwen.
Hanan is onderzoekster bij Human Rights Watch. Waar Eman nog jong en verlegen lijkt, is Hanan zelfverzekerd en bijzonder sterk. Het is prachtig om haar te horen vertellen dat de Libische vrouwen bijzonder sterk zijn en dat ze haar meer intimideren dan de mannen van de milities.
Hier zijn het theaterstuk en het gesprek nog te zien:
http://www.debalie.nl/agenda/programma/hrw+-we-have-seen-a-revolution./e_9758239/p_11695932/
